Een fragment uit mijn e-boek
alles over psychose
“De politie had de dokter in Groningen al gebeld
maar ik heb hem mee naar huis genomen.”
“Ik geef hem extra zware medicijnen vannacht,” zei ik.
Hij herkende me niet eens. Hij was die nacht verdwaald. Hij was die dag zijn kranten gaan wegbrengen. Om een uur of vijf zei hij al:
“Oh, wat schreeuwt toch alles.” Ik zei: “Zou niet weten, jongen.”
Hij hield vol dat het wel zo was. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat het zo wel eens zou kunnen gebeuren. Ik wist niet wat het was want ik had het nog nooit meegemaakt. Hoe dit zou gebeuren wist ik niet.Ik zei nog tegen hem: “Zou er niet iets te doen zijn op de Meerdijk?” (Sportpark in Emmen)
Ik ben nog naar buiten gegaan om te horen of er iets te horen was. Als ze op de Meerdijk het geluidssysteem aan hebben dan kun je dat bij ons huis goed horen. Maar er was niks te horen.
Ik zei tegen Andre: “Er is niks te horen buiten, er is niks te doen op de Meerdijk.”
“Nou,” zei Andre, “dan ben jij hartstikke doof. Er is allemaal lawaai daarbuiten.” Ik ben daar niet verder op ingegaan. Hij is zijn kranten weg gaan brengen. Bij Andre was het zo dat hij er tijdens etenstijd altijd was. Andre’s maag was zijn klok. Maar die dag was hij er niet.
Toen de eerste klachten kwamen dat de kranten niet waren gebracht, wist ik al: dit is niet goed. Ik heb aan mijn dochter gevraagdof zij de route af wou fietsen en kijken of ze Andre zag. Dat heeft ze gedaan maar nergens was Andre. “Dit is niet zo best,” zei ik tegenmijn dochter. De klachten dat de krant niet was bezorgd gingen maar door.
Ik heb een vriend Andre gebeld. Hij zei: “Ik kom er meteen aan. Maar,” zei hij, “bel even de politie, dit duurt veel te lang.” Het was inmiddels al acht uur. Ik heb daarom de politie gebeld en verteld wat er aan de hand was.
De agent vroeg me hoe oud Andre was. Ik vertelde dat hij bijna zestien was. “Nou, dan gaan we hem niet zoeken, mevrouw,” kreeg ik te horen. “Uw zoon is vast morgen wel weer thuis. Dit maken we zo vaak mee.”
“Hij is onder behandeling van het psychiatrisch ziekenhuis in Groningen en krijgt al extra zware medicijnen,” vertelde ik. “We gaan ogenblikkelijk zoeken,” zei de agent toen. “Vertelt u mij maar hoe hij eruitziet en wat voor kleren hij draagt.”
Even later belde mijn vriendin en vertelde dat er overal politie in de wijk en in het centrum was. Alle kroegen gingen ze langs. Zelf had ik verwacht dat Andre op een voetbalveld zou zijn. Dat kon haast niet anders. ‘s Nachts om twee uur belde de politie: “We hebben Andre.” Dat was een enorme opluchting.
Dit is het verhaal van de moeder van Andre. Ze vertelde me dit omdat ik haar vroeg waarom Andre sommige verhalen verdraaide. Ze vertelde dat Andre al 3 psychosen had gehad. Oei.. Andre was pas 19. Inmiddels heeft hij 6 psychosen achter de rug.
Klik hier als je het hele verhaal van Andre wilt lezen.
Krijg antwoord op de volgende vragen:
- Hoe denken mensen als ze een psychose hebben.
- Hoe gaan de familie en vrienden met een psychose patiënt om?
- Wat zijn de eerste symptomen van een psychose?
- Hoe kun je die symptomen herkennen?
- Hoe kwamen mensen er achter, dat het een psychose was?
- Voorbeelden van het wanen, de hallucinaties, verward spreken / schrijven en verstoorde emoties
- Hoe ga je om met iemand die een psychose heeft?
- Hoe wordt een psychose behandeld?
- Welke medicijnen worden er gebruikt?
- Welke bijwerkingen hebben deze medicijnen?
- Wanneer merk je dat de psychose ten einde is?
- Wanneer worden deze mensen weer zichzelf?
- Wat doen deze mensen doen om een nieuwe psychose te voorkomen?
klik hier om uw E-boek te ontvangen.
Met vriendelijke groeten,
Marcel en Andre
psychose verhalen
.